به پدر

.می دونم که این پست رو نمی خوونین

.می دونم که تا حالا هیچ پستی رو نخووندین

.اما دوست دارم اینجا هم بهتون بگم که چقدر دوستون دارم

.چقدر دوست داشتم امروز پیشتون باشم

.بیشتر از هر روزِ دیگه ای

تولدتون مبارک

...

خانه ای می سازم، بر فرازِ آن کوهستان

آنجا، می بینی؟

خانه ای می سازم بی در، بی دیوار

با پرچین های بلند

،خانه ای می سازم بر بلندایِ بلند

.آنجا که هر فصل پرستو بر کرانِ خانه ام لانه می سازد

خانه ای می سازم

خانه ام

...

اینجا باران می بارد و

من

می نویسم از من

از همه من بودنم

از خانه ام

خانه ای می سازم

خانه ام

...

دیالوگ

.ترکتان خواهم کرد_
..._
.هرگز بازنخواهم گشت_
..._
.هرگز تماس نخواهم گرفت_
..._
.هیچ نامه ای نخواهم داد_
..._
.هرگز دلتنگتان نخواهم شد_
.وقتی می روید، در را پشتِ سرتان ببندید_

به همین سادگی... پرواز

،و ماندن...
.هیچ جایی ندارد
دور باید شد انگار
و
،تنها دل کند
...همین قدر

برگ ها

.ساعتِ یک از کلاس به خانه می رسم، یک ساندویچ ژامبون و پنیر می بلعم
دوباره از خانه بیرون می زنم و به اداره ی تبادل دیپلم می روم، کارهایم

.زود انجام می شود

.قبل از برگشتن به خانه، به عمو ها و مادربزرگ سر می زنم

با مادربزرگ راجع به اینکه چرا عروسی نمی کنم

.و چرا پدر و مادر نمی آیند این جا صحبت می کنیم

.با عموها از درس وامتحان و اقامت
!از عمو گل می خرم، نرگسِ با ریشه، لاله ی بی ریشه

...پیاده به خانه برمی گردم، هوا ی بهاری

.کسی انتظار رسیدنم را در خانه نمی کشد
...وسایلم را روی میز می گذارم و می روم سراغِ گل بازی

...حالا گل هایم سروسامان گرفته اند

...دیروز المیرا زنگ زده بود، چه خوب

،به خودم می گویم اگر اتاقِ کوچکی بود با آنکه از تاریخ می آید و گل ها

.سخت بود اما باهم
،با همه ی این ها
،خودم هستم که در گلهای نرگس محو می شوم
...و فرهاد که می خواند

حالِ من

.زمان آغوشت را از من دزدیده است