کجا؟

کی بود و کجا ، یادم نیست.
اما تو بودی و من.
تو آفتاب بودی و من آسمان.
نگاهت می کردم، نوازشم می دادی.
دیر شده،
دیگر نه تو هستی
و
نه من.
آفتاب رفته، آسمان تنهاست.
دیر آمدی
...

...

! شعر خواندن هایمان را به یاد داری؟

آن قدر از حس تلخ ِ رفتن خواندی

...

.دیگر حتی جای خالی ات را نمی شمرم

جاناتان

در تکاپوی همین لحظات کوتاه ،
تمام شدنی ،
خواهم آمد.
بمان